மை

' முடிவென்பது
வேறொன்றின் தொடக்கமே '
என்பது நிஜம் தான் போல!

நம்மூர்
கோயில் திருவிழா நிறைவடைந்தது.
நம்மிடையே
காதல் திருவிழா ஆரம்பமானது.

திருவிழா முடிந்து
உறவுகளெல்லாம்
ஊருக்குப் புறப்படும்
பரபரப்புக் காலையில்...

என் அறைக்கு ஓடிவந்து
கண்ணாடிக்கு முன் நின்று
கண்ணுக்கு மையிட்டு
நுனிவிரலால் தொட்டெடுத்து
திருஷ்டியாய் கண்ணாடிக்கும்
வைத்துவிட்டுச் சென்றுவிட்டாய் .

அன்றிலிருந்துதான்.....

அடிக்கடி
கண்ணாடி பார்க்கத் தோனுது.
பார்த்தாலும்
உன் முகத்தை மட்டும் தான் காட்டுது.
பார்த்தபடியே
கண்டதையும் பேசத் தூண்டுது.
பேசினாலும்

பதிலுக்கு கண்ணைச் சிமிட்டுவதும்
உதட்டைச் சுழிப்பதுமாய்
கண்ணாடிக்குள் இருந்தபடியே ...நீ !

உண்'மை' யைச் சொல்லேன்.

அன்று நீ
' மை '
வைத்து போனது
கண்ணாடிக்கா...?
என் கண்ணுக்கா...?

பி. கு:-

ஆக்கம்- சத்ரியன்.
ஊக்கம் - ஹேமா .

உதிரும் மேகம்

மோதி
உடைந்து
ஒளிர்ந்து
கிளர்ந்து
மேகம்
உதிரத் தொடங்கியதும்,
வருடத்துவங்கி விடுகிறது

உன்
நினைவுகள் ...!

மழை

பெரும் மழை என்றில்லை
தொடர்த்தூறல் என்றாலும்
உன்னை நினைவூட்டாமல்
பொழிந்து விட்டுப்போக
இன்னும்,
பழகிக் கொள்ளவில்லை

மழை ...!

மீள்பார்வை

உலகம் சுழலும்
இத்தனை பரபரப்பிலும்
உனக்காக ஒதுக்கி
நான் தனித்திருக்கும்
தருணங்கள்

பின்னோக்கி
நிதானித்துச் சுழலும்
நினைவின் நொடிகளைத்
துரிதப்படுத்த
விரும்பவில்லை
மனம் ...!

கனவு

எந்தத் தடயமும்
விட்டுச் செல்லாமல்
எப்படி முடிகிறது உன்னால் ...?

எந்தன்
இரவுகளுக்குள்
வந்துச் செல்ல...!

இந்தியச் சுதந்திரம்

வெள்ளைக்காரனிடம்
வாங்கி
வெள்ளைக்காரியிடம்
கொடுத்துவிட்டோம் !


இந்தக் கவிதை எனதருமை நண்பர் திரு.சா.வீரையா அவர்களால் எழுதப்பட்டது.
அவருக்கு என் மனமார்ந்த நன்றி.

அந்த கவிதை வரிகளை நண்பர் ஒருவர் சொல்ல, செவிக்குள் நுழையும் முன்பே
கன்னத்தில் செருப்பால் அடித்துவிட்டு உள் நுழைந்தது.

நன்றி: கவிதை சொன்ன நண்பருக்கும், படம் தந்தருளிய கூகிளுக்கும்.

நீயே சொல்-01

இனி ...
வருடாவருடம்
'கல்யாண நாள்' வரும்.
நீயும் கொண்டாடுவாய்
அவனுடன்.


இனியும்
வருடாவருடம்
'காதலர் தினமும்' வருமே!
நான் யாருடன்...?

குழந்தைக் காதலி

உண்ணக் கொடுத்த
கஞ்சிக் கிண்ணத்தை
கவிழ்த்துக் கொட்டி

கண் காது மூக்கு
கை கால் வாயெனப் பூசி
விரல்களைச் சப்பி
விளையாடும்
குழந்தையைப் போல்

காதல் நிரம்பிய - என்
நெஞ்சக் கிண்ணத்தைக்
கவிழ்த்துக் கொட்டி
விளையாடுகிறாய்
நீ!

கேட்டால் ...
காதலில் இன்னும்
குழந்தை நான் என
குதித்தாடுகிறாய்...!

பயணங்கள் ...

பன்னெடுங்காலமாக
பயணித்தபடியே
மனித வாழ்வு.
நம்மின்
ஒவ்வொரு பயணமும்
வெவ்வேறு கதைச் சொல்லும்.

அன்றும் அப்படித்தான்...

பேருந்துப் பயணத்தில்
மாமிசப்பையுடன் நான்.
பக்கத்து இருக்கையில்
மரக்கறிப்பையுடன் அவர்.

சில நொடிகளுக்குப் பின் ...
"மாமிசப் பிரியரா நீங்கள் ?" ,என்றார்
என் மௌனம் தொடரவே
"உயிர் பலி பாவம்", என்றார்.

"உண்மைதான்.
மணமுடித்து விட்டீர்களா ? ",என்றேன்.

"ஆமாம்".

நயமாகக் கேட்டேன்
"நள்ளிரவுக்குப் பின்
நர மாமிசம்
உண்பவன் தானே நீ?"

"அது ",
இயற்கை என்றார்.

"இதுவும் தான்",
என்றபடி எனக்கான
நிறுத்தத்தில்
இறங்கி நடந்தேன்.

பயணத்தைத் தொடர்ந்தது
பேருந்து.

ஆதலால் என் கணவா...

என்
உயிர் கணவனே,

நம் ஊர் பற்றி
உணராதவரா நீர்?
கல்லடி கூட தாங்கிக் கொள்வேன்.
ஊரார் சொல்லடியை...?

மழலையொன்று
இல்லையென்று
மலடி என்றென்னை ...!?

எழுத்துக்கள் அழியுமென்று
அழுகையை நிறுத்திவிட்டு...

இனியும்,
தொலைவில் இருந்தே
தொலைப்பேசி வழி என்னை
போற்றுவதை விட்டுத் தொலை!

ஊருக்கு விரைந்து வந்து...
உன் நெற்றிக்கண்ணை
என் நெற்றிப் பொட்டில் பதித்திடு .
போர்வைக்குள் வேர்வை நீரில்
என்னை வேக வை.

உன் உதிரச் சூட்டால்
என் உடலை அதிரச் செய்.
நம் உயிர்ச் செல்லால்
என் கருப்பையை
கனக்கச் செய் .

பத்தாம் மாதம் ...
மூச்சடக்கி மூச்சுத்திணறி
முகம் சுளிக்கும்படி
அசிங்கச் சொற்களால் உன்னை
அர்ச்சனை செய்தபடி
கருப்பையின்
உள்திரையோடு உரித்து
உன் கையில் தருவேன்.

தொப்புள் கொடியை நீயே அறு
தாய்மையின் புனிதம் நீயாய் உணர்.

இப்போது அங்கே ...
என்னை நினை.
உன்னை அறி.

வருவாய் விரைவாய்
உன் வெளிநாட்டு
வருவாய் மறந்து.

நம்
எதிர்க்காலம்
வரவாய் வரட்டும்
என்னுள்ளிருந்து...!

ஆதலால்,
என் கணவா...வா!

தலைகுனிவு

சுதந்திரம் அடைந்து
அறுபத்து முன்றாண்டைக்
கடந்தும்

வறுமை கூட
பெருமைதான்
இந்தியனுக்கு.

விருதுகள்
எவனும்
தருவதென்றால்...!

என்ன இது?

உன் பெயரையும்
என் பெயரையும்
ஒன்றாக்கி எழுதியிருந்தேன்
நாட்குறிப்பில்.


விருந்துக்கு வந்த - என்
அத்தைமகள்
விபத்தாய் அதைப்
பார்த்துவிட்டு
பற்றவைத்து விட்டாள் - அவள்
அத்தையிடம். (என் அம்மா)

முதலில் அக்கா,
பின் அம்மா, அண்ணா
ஏன் தம்பியுங்கூட !

என்னைச் சுற்றி
அரண் போல் நின்று
அரம் போல் அறுத்தார்கள்

"என்ன இது ?" ,எனக் கேட்டு.

'என்ன அது' , என்று
உண்மையாகவா தெரிந்திருக்காது...?

அமுத கனி

காதல் தோல்வி
கசப்பானதொரு
அனுபவம் தான்.

ஆனாலும்
சுகமானது.

உண்ணும்போது
சிறிதாய்க் கசந்தாலும்,
எண்ணும்போது
இனிக்கும்
நெல்லிக்கனி போல...!

அவளுக்குத் திருமணம்

உனைச் சுமந்த
கருவறை
இனி என்னுள்
எதற்கு ?

உனைப்
பிரிதல் என்பதும்
இறப்பு தான்
எனக்கு.

உன்னால்
வேண்டுமானால் முடியலாம்
உள்ளே என்னையும்
கணவனாய் வேறொருவனையும்
சுமக்க .

என்னால் முடியாது
எடுத்துக் கொண்டுப் போ
உன்னை உன்னோடு .

யாரேனும் சொல்லுங்கள் ...

எதிர்ப்பார்த்தே நிகழ்ந்ததுதான்
என்றாலும்,

விபத்தால் உறுப்பிழந்த
எனக்கு
இழப்பீடு தருவதுதானே
நியாயம்.?

அவளின் விழிகள்
வீசிய ஒளியால்
இழந்து தவிக்கிறேன்
இதயத்தை !

யாரேனும்
எடுத்துச் சொல்லுங்கள்
அவளிடம்.
நியாயத்தை !

பெண்

உளி வேண்டாம்
ஒரு
துளி மட்டும்
உன்னிடம்
தந்தால் போதும்

உயிர்ச்சிலை
செய்து தரும்
அதிசய சிற்பி நீ!

என்னிடம்
இறைவனை விடவும்
உயர்நிலை
உனக்குத்தான் .

உலகையும்
உயிர்களையும்
இறைவன் படைத்ததாய்
வெறும் நம்பிக்கை.

எந்த இறைவனும்
தன்னுள் இன்னுமொரு
உயிர் சுமந்ததாய்
சான்றுகளில்லை.

எல்லா சாமிகளும்
கருவறைக்குள்
அடைந்திருக்கும் போது
கருவறையே
உனக்குள்
அடைந்திருக்கிறதே

இப்போதாவது
ஒப்புக்கொள்

நீ

இறைவனை விடவும்
உயர்நிலையானவள்.

கருப்பு நிலா

வெளிர்த்த நிறமாகவே
பார்த்துப் பழகிய
கண்களுக்கு
வியப்பாகத்தான் இருந்தது.

சூரிய
நெருப்பில் தெரிந்த
நிலவின் முகம்
சில நொடி
இருட்டாய்
இருந்ததைக் கண்டு.

சூரிய கிரகணமாம் அன்று .

அந்த நாள் முதல்...

காற்றோடு பேசுகிறேன்
காற்றில் தேடுகிறேன்


இப்பொழுதெல்லாம்
புவிஈர்ப்பு விசைக்கு என்னை
பிடிப்பதில்லை
ஆகாச வானுக்கும்
அப்படித்தான் போலும்!

மரக்கிளையில் காகங்கள்
இலைமறைவில் குயில்கள்
அதனதன் மொழியில் - என்
அந்தரங்கம் பற்றியே
பேசுவது போல் ...

மாமர நிழலில்
நானிருந்தாலும்
தொலைதூரத் தென்னை
எனக்காய்
சாமரம் வீசுவது போல்...

உனைக்காண
காத்திருக்கும் நேரத்தில்
என் கடிகாரத்தின்
நொடிமுள் கூட
மணிமுள் வேகத்தில்
சுழல்வது போல்...

எல்லாம்
காதல்
வந்த நாள் முதல்...!

ஏன்?

"உறங்கும் போது
ஒளிந்து வந்து
முத்தமிட வேண்டாம்
ஒருநொடி பயந்து போகிறேன்
தெரியுமா ?", என்கிறாய்.

நான்
உன் வீட்டிற்குள்
புகுந்ததை உணர்ந்ததும்
படிப்பதை நிறுத்திவிட்டு
உறங்குவதைப் போல்

நீ
நடிப்பதை மட்டும்
ஏன் என்று
சொல்லிவிடு...!

ஞாபகங்கள் ...

சிற்றிடையில்
சின்னதாய்ச்
சீண்டினேன்.

காதருகில் வந்து
நாயே என்றாய்.

அய்யய்யோ ...
நாயளவு நன்றியெல்லாம்
என்னிடம் இல்லை என்றேன்.

முறைத்துச்
சிரித்தாய்.

மூவிரண்டு ஆண்டுகள்
முடிந்த பின்னும்
மங்காத பிம்பங்களாய்
மனக்கண்ணில்...!

என்ன இது ?

வெறும் நட்பென்று
ஒப்புக்கொள்ள மனமுமில்லை.

பெருங்காதல் என்று
சொல்லித்திரிய துணிவுமில்லை.

எதுவென்று புரியாமல்
ச்ச் ச்சே ...
என்ன அவஸ்தை இது..!?

நெடுங்காதல்

ஒதுக்கப்பட்ட நபர் போல்
ஊருக்கு வெளியே உள்ள
புங்க மரத்தடியில்
ஒற்றையாய் அமர்ந்திருந்தேன்.

சிறகு உதிர்ந்த
ஈசல் போல்
சிதறிக் கிடந்தது
புங்க மரத்துப் பூக்களும்

எப்போதோ
நாம்
சிரித்துப் பேசியச் சொற்களும் ...!

இதுதான் ...என்பதா?

இருவேறு
இல்லங்களில்
நடைப் பிணமாய்
நாம் இருந்தாலும்,

உண்ட உணவை
ஒய்வு வேளையில்
இரைப்பையிலிருந்து
மீட்டெடுத்து
அசை போடும்
ஆடு மாடுகளைப் போல்

என்
இதயப் பையிலிருந்து
மீட்டெடுத்து
அவ்வப்போது
அசை போடுகிறேன்

நம்மின்
மரணமற்ற
முந்தைய
மணித்துளிகளை !

கனவுகள்

அடர்ந்த இருளில்
ஒளிர்ந்து இருளும்
ஏதோ
ஒன்று போல்

என்னுள்
மலர்ந்து உதிரும்
எனதும் உனதுமான
இறந்துபோன
கனவுகள் !

மறக்கத்தான் நினைக்கிறேன்...

எதிர்ப்பாராமல்
நிகழும்
நொடிப்பொழுது
பார்வையிலும்
நோகுதடி பெண்ணே.


நேற்றையப்
பொழுதுகளின்
நினைவுகள்...!

இறந்த காலம்

உனக்கு
மனைவியாய் வரப்போகிறவள்
கொடுத்து வைத்தவள்
என்றாய் - நீ .

உன்னை
மனைவியாய் பெறப்போகிறவன்
கொடுத்து வைத்தவன்
என்றேன் - நான் .

என்னை
மனதுள் வைத்து நீயும்.
உன்னை
மனதுள் வைத்து நானும்.

நாளும் ஆண்டும்
நினைவில் இல்லை.
நினைவு மட்டும்
ஒவ்வொரு நாளும்...

பின்குறிப்பு :-

" உன் குடும்பத்தில்
அனைவரும் நலமா?
என் குடும்பம் பற்றி
எப்பொழுதாவது
உன் நினைவில் வருமா?"

உன்னாலே... உன்னாலே ...

உன்னால்தான்
எல்லாமே
உன்னால்தான்.

என்
வீட்டு நபர்கள்
எதிரில் வந்தாலே
எதிரிகள் போல் தெரிகிறது.

உன் ஊரார்
யாரைக் கண்டாலும்
உறவினர்போல் தெரிகிறது.

உன்னால்தான்
எல்லாமே
உன்னால்தான்..!

என்னைக்கொடு

திருப்பித் தந்துவிடு
என்
எல்லாவற்றையும்.

உன்னை
நினைத்த கணங்களை,
உன்னோடு
பேசிய வார்த்தைகளை,
உனக்கென
எழுதிய எழுத்துக்களை.

நாம்
தனிமையில் சந்தித்தபோது
நம்மருகில் அமர்ந்து
நம்மை ரசித்த
குருவிகளின்
குறும்புப் பார்வையை.

அருகருகே
கலந்துப் பிரிந்த
பிரிந்துக் கலந்த
மூச்சுக் காற்றை.

நாள்தோறும்
பிரிந்துச் செல்கையில்
அசைந்த
கை அசைவுகளை.

நான் உனக்கெனவும்
நீ எனக்கெனவும்
எண்ணிய எண்ணங்களை...

...இனி
எதுவும்
உன்னிடம் வேண்டாம்.

என்
எல்லாவற்றையும்
திருப்பித் தந்துவிடு.

பிணம்

வாய் விட்டுக் கதறும்
ஈழச் சகோதரியே,

எங்கள்
வாக்கையே (ஓட்டு) விற்று
காசாக்கும் (நாய்) நாங்கள்

உங்கள்
வாழ்வைக் காக்கவா
வாய் திறக்கப்போகிறோம்.

எங்கள்
வீரமெல்லாம்
புறநானுறோடுப் போயாச்சி.

இன உணர்வு இறந்து
இருநூரு ஆண்டாச்சி.

இனம் அழிந்து போனா
எங்களுக்கு என்னாச்சி.

பிரியாணி, பிராந்தி
இரந்து தின்ன இன்னும்
ஐந்தாண்டு காக்கனுமே என்று
பெருங்கவலையாப் போச்சி.

(குறிப்பு:- இது ஓட்டு விற்ற உத்தமர்களுக்காக . இன உணர்வு உள்ள இந்தியத் தமிழன் எவரும் வருந்த மாட்டீர்கள் என நம்புகிறேன்.)

விழியும் உளியும்

பிறவியிலேயேப்
பேரழகு உன்
விழிகள் !

அதை
இன்னும் ஏன்
செதுக்கியபடியே
இமை உளிகள் ?!